عجیب ترین هواپیماهای تاریخ؛ ترکیب خلاقیت و نیاز!

آیا تا به حال چیزی درباره عجیب ترین هواپیماهای تاریخ شنیده‌اید؟ این هواپیماها داستان تلاش و پشتکار بشر و البته خلاقیت و کنجکاوی او را روایت می‌کنند. هواپیماهایی که برای هدف‌های مختلف و با اشتیاقی فراوان ساخته می‌شدند؛ اما گاهی چنان در چنبره شکست‌های مالی گرفتار می‌آمدند که اکنون تنها نامی از آنها در تاریخ هوانوردی بر جای مانده است. در این راهنما از قاصدک 24 سعی داریم شما را با تفاوت آن‌ها با هواپیماهای معمول بیشتر آشنا کنیم.

جنگ‌های جهانی و بازار داغ طراحی هواپیماهای عجیب

صنعت هوانوردی در طول جنگ‌های جهانی اول و دوم یک بازار بزرگ به شمار می‌آمد. تقاضا برای هواپیماهای جدید بالا بود؛ بنابراین طراحان و مهندسان نیز دست خود را برای خلق طرح‌های عجیب باز می‌دیدند. یکی از این طرح‌های عجیب متعلق به الکساندر لیپیش؛ نابغه طراحی هواپیما بود.

شاید عجیب‌ترین هواپیمای تاریخ را بتوان هواپیمای موتوری دانست. این هواپیما یک هواپیمای نشست و برخاست عمودی بود که به دسته هلیکوپترها و هواپیماهای ثابت بال تعلق داشت. نخستین پرواز هواپیما هم در سپتامبر 1972 اتفاق افتاد.

 علی‌رغم موفقیت‌آمیز بودن پرواز آزمایشی، ساخت و توسعه هواپیما به طور رسمی دو ماه بعد پایان یافت. به نظر می‌رسد که دولت آلمان غربی اشتیاق خود را به این پروژه از دست داده بود.

هواپیمای کاموف کا 32 (KAMOV KA-32)

کا 32 که توسط شرکت هلیکوپترهای روسی کاموف طراحی و تولید شده، از هواپیمای نظامی کا 27 گرفته شده و نمونه‌های مختلف آن برای مأموریت‌هایی چون آتش‌نشانی، تخلیه نیروهای انسانی و حمل بارهای سنگین مورد استفاده قرار می‌گیرند.

شاید یکی از دلایل گنجاندن کا 32 در لیست عجیب ترین هواپیماهای تاریخ، ساختار و شکل هم محور آن باشد که آن را متمایز کرده است.

هواپیمای کله چکشی پیاجیو (PIAGGIO P.1HH HAMMERHEAD)

شکل منحنی گونه نمونه هواپیمای آوانتی که در حقیقت خواهر هواپیمای پیاجیو شمرده می‌شود، توجه‌ها را به خود جلب کرده است. اما پیاجیو که به یک هواپیمای بدون سرنشین تبدیل شده است، بدون شک یکی از برجسته‌ترین انواع هواپیماهای آوانتی است که شکل عجیب و غریب دارد.

این هواپیما که کار خود را از نمایشگاه صنعت هوایی پاریس در سال 2013 آغاز کرد، به خاطر توانایی پرواز در ارتفاع متوسط و تحمل بالای خود امیدهای زیادی را متوجه خود کرده است.

هواپیمای شرت اسکای ون (Short Skyvan)

هواپیمای سی اِس 7 که در بلفاست ایرلند ساخته شده، هواپیمایی با 19 صندلی است که بال‌های آن در بالای بدنه قرار گرفته و به صورت عمده برای جابجایی بار مورد استفاده قرار می‌گیرد. دلیل آن نیز شکل جعبه مانند آن است که هواپیما را در میان خلبانان به کَپَر معروف کرده است.

گفته می‌شود که بین سال‌های 1963 و 1986، 153 نمونه از این هواپیما تولید شد. اگرچه اسکای ون همواره در لیست زشت‌ترین هواپیماهای جهان قرار داشته، توانایی خود را به اثبات رسانده است.

مک دانل ایکس اف 85 (McDonnel XF 85)

نام حقیقی این هواپیما گوبلین بود که قرار بود در بمب‌انداز بمب افکن‌های دوربرد بی 36 جا سازی شده و در صورت پرواز در محدوه خارج از اسکورت، نوعی محافظت برای بمب افکن ایجاد کند.

به این شکل که درصورت شناسایی هواپیمای دشمن، گوبلین از طریق یک دهنه رها شده و پس از انجام کار خود نیز دوباره به دورن محفظه پرتاب بمب بازگردد. دو آزمایش برای این نوع هواپیما در پایان جنگ جهانی دوم در نظر گرفته شده بود، اما این پروژه به صورت کامل در سال 1949 متوقف شد.

هواپیمای بیچ استارشیپ (Beech Starship)

دیدگاه‌های متفاوتی در مورد هواپیمای بیچ استارشیپ ساخت کمپانی ویچیتا وجود دارد. برخی آن را یک نمونه زیبا و برخی نیز نتیجه یک طرح احمقانه می‌دانند. از بعد تجاری هواپیماهای استارشیپ یک شکست تلقی می شدند، چرا که تنها 53 نمونه از آن‌ها در سال‌های دهه 80 و 90 میلادی در بازار تولید شد.

 در سال 2003 نیز اداره هوانوردی فدرال تمام این هواپیماها را از بازار جمع‌آوری کرد تا آنها را اسقاط کند. چرا که زنجیره تأمین دیگر قادر به تأمین هزینه‌های آن‌ها نبود.

هواپیمای Vought V-173

این هواپیماها که به آن‌ها پنکیک‌های پرنده گفته می‌شد، در طول جنگ جهانی دوم طراحی شده و هواپیماهایی نظامی با نشست و برخاست عمودی بودند که بدنه پهنی مانند صفحه دیسک داشتند.

شاید جالب باشد بدانید که تنها یک نمونه از این هواپیماها تولید شده و در سال 1942 نیز به پرواز درآمد. آخرین پرواز این پنکیک‌های پرنده در سال 1947 بود، وقتی که پروژه برای همیشه متوقف شد.

بوئینگ 747 ال سی اف (Boeing 747 LCF)

بوئینگ دریم لاینر 747 که نسخه سیاتل هواپیمای بِلوگا (Beluga) است، به سری 700-747 هواپیماهای بوئینگ تعلق داشته و یک درب محفظه‌ای بزرگ بر روی بدنه آن قرار گرفته است.

این نوع هواپیما در اصل برای جابجایی اجزای دریم لاینر 787 بین هواپیماهای آزمایشی و نسخه نهایی هواپیماها در اِوِرت واشنگتن مورد استفاده قرار می‌گیرد. نخستین پرواز ال سی اف در سال 2006 بود.

هواپیمای Aviation Traders Carvair

در دهه 60 میلادی، نقل و انتقال مسافران ثروتمند و ماشین‌های آن‌ها یک تجارت بزرگ به شمار می‌آمد. در این میان شرکتی به نام فرِدی لِیکر تصمیم بزرگی گرفت. این شرکت هواپیماهای داگلاس چهار موتوره دی سی را به هواپیماهایی برای جابجایی ماشین تبدیل کرد که ظرفیت 25 مسافر را در قسمت جلوی هواپیما داشت.

کار وِیر نخستین بار در سال 1961 پرواز کرد؛ اما از آنجایی که از 21 هواپیمای ساخته شده، 8 تای آنها دچار حادثه شدند، قابلیت اعتماد آنها به شدت زیر سئوال رفته و برای همیشه از گردونه خارج شدند.

هواپیمای آدام اِی 700 (Adam A700)

در اوایل سال‌های 2000 میلادی و همزمان با اوج گرفتن فعالیت استارتاپ‌های صنعت هوانوردی، شرکت هواپیماهای آدام شروع به طراحی و تولید جت‌های ای 700 و ای 500‌هایی کرد که قدرت خود را از پیستون می‌گرفتند.

هواپیمایی که 700 صندلی و دو موتور اف جی 33 بر روی بدنه داشت. علاوه بر این آدام به یک جفت شی به شکل نازِل مجهز بود که بر روی بال‌های هواپیما جای داشتند و فرمان‌های دوقلوی هواپیما به آن‌ها وصل بود. این هواپیمای عجیب نیز در سال 2008 ورشکسته شد.

هواپیمای ATG Javelin

قربانی دیگر شکست‌های پی‌درپی صنعت هوایی، گروه تکنولوژی هوانوردی بود که در کلرادو واقع شده و جت شخصی جاولین خود را در سال 2008 کنار گذاشت. در حقیقت در این سال شرکت ورشکسته شد.

البته طراحی این هواپیما چندان هم زشت نبود اما از آنجایی که یک هواپیمای تجاری در شکل یک هواپیمای جنگی بود، کمی عجیب به نظر می‌رسید.

هواپیمای Rostislav Alexeyev Ekranoplan

این هواپیمای فوق محرمانه روسی متعلق به دوران جنگ سرد، در دهه 60 میلادی آغاز به کار کرد، اما در سال 1966 توسط سرویس اطلاعاتی آمریکا از آن رونمایی شد. هواپیمای روستیسلاف که به "هیولای دریای خزر" شهرت داشت، یک هواپیمای مخصوص جابجایی کارکنان با 8 موتور بود که توسط شرکت روستیسلاف الکسیف طراحی شده بود.

 هواپیمای فوق در حقیقت برای پرواز بر فراز آب و فرار از دست رادارهای دشمن طراحی شده بود. به نظر می‌رسد که تنها یک نمونه از این هواپیما مورد استفاده قرار گرفته باشد.

هواپیمای Edgley Optica

اپتیکا که در دهه 70 میلادی و به عنوان پروژه تحصیلی مهندسی مخترع بریتانیایی؛ جان اِدج لی؛ طراحی شده بود، از ویژگی‌های خاصی برخوردار بود. کابین خلبان این هواپیما به شکل یک حباب بود که در جلوی موتور و فن هواپیما تعبیه شده بود.

 در نتیجه خدمه می‌توانستند نمای افقی 270 درجه‌ای داشته و تقریبا نمای کاملی نیز به سمت پایین داشته باشند. این هواپیما در نمایشگاه صنعت هوایی آلمان در سال 2014 حاضر شده و توسط فردی نیز خریداری شد.

هواپیمای لاکهید مارتین پی 791 (Lockheed Martin P-791)

هواپیماهای لاکهید مارتین جدید در ادامه طراحی و تولید هواپیماهای ترکیبی ساخته شدند تا سرعت بالای هواپیما را با قدرت شناوری یک زیردریایی ترکیب کنند.

در حال حاضر نیز این هواپیماها همچنان به فروش کامبو کرفت‌های خود ادامه می‌دهند. هواپیماهایی که گفته می‌شود که توان ماندن در ارتفاع 20 هزار پایی را برای بیشتر از سه هفته دارند.

هواپیمای Caproni Ca.60

فکر می‌کنید چند بال می‌تواند روی این هواپیما وجود داشته باشد؟ کاپرونی در حقیقت یک قایق پرنده بود که به عنوان نمونه‌ای آزمایش برای هواپیمای مسافربری بین قاره‌ای مورد استفاده قرار گرفت.

 این هواپیمای عجیب 8 موتور و 9 بال داشت و یک بار هم در ارتفاع 60 پایی پرواز کرد. هر چند که به سرعت به درون آب سقوط کرد، اما خلبان آن جان سالم به در برد.

اسنکما سی.۴۵۰ کلئوپاتر

این هواپیما در دهه ۵۰ توسط شرکت فرانسوی اسنکما ساخته شد. هواپیما اسنکما سی.۴۵۰ کلئوپاتر که در زبان فرانسه به معنای سوسک و در زبان یونانی به معنای  بال‌های بریده شده است یک هواپیمای عمودپرواز بود.

هواپیما اسنکما، تک نفره با بال حلقوی بود که برای برخاستن و فرود به صورت عمودی طراحی شده بود، بنابراین نیازی به باند فرودگاه نداشت. تنها نمونه این هواپیما در پرواز نهم خود از بین رفت. خلبان به لطف صندلی پرتاب شونده جان سالم به در برد.

9-Antonov A-40 (تانک پرنده!)

آنتونوف ای-۴۰ توسط کارخانهٔ آنتونوف در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی ساخته شد. این هواپیما در ۱۹۴۲ میلادی نخستین پرواز خود توسط نیروی هوایی شوروی را انجام داد. هدف آنتونوف با ساختن این هواپیما، ساخت یک تانک فوق سبک ۵ یا ۶ تنی بود.

این شرکت با استفاده از تانک T 60، دو باله چوبی ۱۸ متری و دمی کوتاه به او متصل کرد. این تانک ‌گلایدر چوبی توسط یک بمب‌افکن سنگین مثل TB-3 از روی باند یدک کشیده می‌شد.

مسراشمیت ۱۶۳ (7_Me_163)

این هواپیما تنها هواپیما جنگده راکتی دنیا است. مسراشمیت ۱۶۳ در سال ۱۹۴۱ پرواز کرد و تا کنون در عملیات رزمی وجود داشته است. با وجود موفقیت موتور جت برنامش تا سال ۱۹۴۴ دنبال شد.

هواپیما مسراشمیت ۱۶۳ فاقد چرخ بود و هنگام پرواز چرخ‌های کالسکه‌ایی به همراه راکت کمکی زیر آن سوار می‌شدند. سرعت این هواپیما در هنگام پرواز ۱۶۰ متر بر ثانیه بود.

ایکس‌بی-۴۲ میکس‌مستر (XB-42Mixmaster)

این هواپیما ساختِ کارخانهٔ شرکت هواپیماسازی داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است. نخستین بار این هواپیما در ۶ مه ۱۹۴۴ میلادی توسط نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا به پرواز درآمد.

دو مسلسل ۱۷.۲ میلیمتری رو به عقب برا دفاع به این بمب افکن متصل است. این مسلسل‌ها به داخل بال‌ها جمع می‌شوند. در آزمایشات مشاهده شد این بمب‌افکن سریع‌تر از جنگنده مشهور ماسکیتو است. به دلیل سقوط پیش نمونه و تغییر نیازمندی جنگ این بمک‌افکن هیچ‌گاه وارد خط تولید انبود نشد.

میل وی (5-Mil V-12)

بزرگ‌ترین هلیکومتر دنیا را می‌توان میل وی دوازده دانست که توسط اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. این هلیکوپتر که که توسط دفتر طراحی mil طراحی شده بود توان حمل ۲۰ تا ۲۵ تن بار را داشت.

این هواپیما با طول ۶۷ متر دارای دو پره ۳۵ متری و چهار موتور است. فاصله نوک ملخ چپ تا نوک ملخ راست این هلیکوپتر  راست از یک جامبوجت بویینگ ۷۴۷ نیز بیشتر است.

کانویر (Convair XFY)

نیروی دریایی آمریکا در جست‌و‌جوی جنگنده‌ایی بودند که بتواند بدون باند پرواز از هر جایی پرواز کند. هواپیمای کانویر xfy اوایل دهه 1950 توسط کانویر ساخته شد. این هواپیما اولین هواپیمای دم نشین دنیا بود و دارای دو بال مثلثی و دو دم بود که فقط کمی از بال‌ها بزرگ‌تر بودند.

ملخ دومحوره هواپیما آن را در حالت عمودی از زمین بلند می‌کرد. پس از بلند شدن از زمین مانند هواپیماهای دیگر به حالت افقی در می آمد. به دلیل این که این شیوه پرواز بسیار غیر عملی و خطرناک بود این هواپیما مورد استفاده قرار نگرفت.

هواپیمای کانویر xfy جنگنده چابکی و کوچکی بود.

Ambrosini SS.4

کارشناسان ‌براین‌ باورند اولین‌مهندس ایتالیایی «سرگئی استفانوتی» کسی است که حرف از هواپیماهای جنگی بدون سرنشین پیش کشید. شهرت اصلی او بیشتر به خاطر طراحی هواپیمای عجیبی بود که در سال  1939  پرواز کرد. این هواپیما، نخستین هواپیمای تک باله تمام فلزی مجهز به پیش بال بود که به عنوان جنگنده رهگیری طراحی شده بود.

این هواپیما دم نداشت و سکان‌های عمودی آن روی بال کار شده بودند. موتور ۱۲ سیلندر هواپیما در انتهای بدنه قرار داشت. هواپیما به یک توپ ۳۰ میلیمتری و ۲ توپ ۲۰ میلیمتری مسلح می‌شد که داخل دماغه قرار داشت.

تنها پیش نمونه هواپیما در هفتم مارس ۱۹۴۹ با موفقیت پرواز کرد، اما فردای آن روز دچار سانحه‌ای مرگ بار شد و این پایان داستان این جنگنده متفاوت ایتالیایی بود. بعدها ژاپنی‌ها براساس این طرح، جنگنده ره گیر «شیدن» را طراحی کردند که پس از ساخت دو پیش نمونه آن، جنگ به پایان رسید.

نصفه، نیمه - Dornier Aerodyne

الکساندر لیپسیج طراح هواپیما Me163 و پایه‌گذار طراحی بال دلتا و بال‌های پرنده است. او پس از جنگ دوم و پس از زمانی که به دلیل سرطان از کار کناره گیری کرده بود شرکت خودش را به راه انداخت. او در اوایل دهه هفتاد، هواپیمای عمودپرواز بدون سرنشینی را طرحی کرد که بال نداشت.

هواپیما از بیرون شبیه هواپیما نصفه بود. پشت هواپیما و دم آن فرقی با هواپیماهای دیگر نداشت، اما در جلو خبری از دماغه یا بال نبود. کنترل مسیر پرواز توسط دم هواپیما انجام می گرفت.هدف ساختن هواپیمای بدون سرنشین شناسایی برای عملیات از روی ناو بود.

با وجود موفقیت‌آمیز بودن طرح لپسیج، چون ارتش فدرال آلمان علاقه بیشتری به بالگردهای سرنشین‌دار داشت، این برنامه به فراموشی سپرده شد.

آخرین تلاش - Bachem Ba۳۴۹Natter

لوفت وافه (نیروی هوایی آلمان) جنگنده راکتی کوچکی ساخت که ظاهر غریبی داشت و برای ماموریتی غریب ساخته شده بود. این جنگنده کوچک با کمک ریلی عمودی و موتورهای راکتی خود، به صورت عمودی از روی زمین بلند می‌شد. سپس با کمک یک سیستم خلبان خودکار با سرعت خود را از زیر به بمب افکن‌ها می‌رساند.

نقش خلبان تنها هدف‌گیری راکت‌هایی بود که در نوک هواپیما جا داده شده بود. پس از شلیک راکت‌ها هواپیما بدون موتور فرود می‌آمد. آزمایش‌های بدون سرنشین، بدون مشکل خاصی انجام شدند، اما نخستین آزمایش سرنشین‌دار به مرگ خلبان انجامید.

 تنها ۳۲ ثانیه بعد از روش شدن موتورهای راکتی و پرواز، هواپیما با زاویه‌ای شدید به زمین برخورد کرد و به کلی منهدم شد. با وجود این مشکلات با فشار فرماندهان «وافن اس اس» پروژه تا پایان جنگ ادامه پیدا کرد و ۳۰ نمونه تولید شد. با این حال Ba۳۴۹ هیچ‌گاه به صورت عملیاتی مورد استفاده قرار نگرفت.

هواپیمای بال زن – Ornithopter

در اوایل دهه هفتاد، در موسسه تحقیقاتی کلمبوس اوهایو دو مهندس تصمیم گرفتند هواپیمای متفاوتی طراحی کنند که به شیوه پرندگان پرواز می‌کرد. طرح آنها در نهایت موفقیت‌آمیز نبود.

در سال ۱۹۹۱ گروهی دیگر با استفاده از این طرح و موتوری که آنها طراحی کرده بودند، هواپیمای کوچک تک سرنشینه‌ای ساختند که می‌توانست با استفاده از بال زدن به پرواز درآید.

 مزیت مهم بال زدن به سبک پرندگان به جای بال‌های ثابت هواپیما در این است که بال‌ها همزمان هم نیروی پیشران و هم نیروی بالابر را تولید می‌کنند. در نتیجه هواپیما مانورپذیری بالاتری می‌یابد، عمودپرواز است و انرژی کمتری می‌سوزاند. این مزایا البته در ابعاد کوچک بیش از ابعاد بزرگ خودنمایی می‌کنند.

جمع‌بندی

هدف از این مقاله نشان دادن تلاش‌های خلاقانه و نوآورانه در زمینه ساخت هواپیماها بود. ساخت عجیب ترین هواپیماهای تاریخ نشان‌دهنده گستره وسیعی از ایده‌ها و مفاهیم طراحی هستند که هر یک از آن‌ها به نوبه خود تاثیرات قابل توجهی بر فناوری‌ها و طراحی‌های آینده داشته‌اند.

برای مطالعه مطالب بیشتر در زمینه صنعت هوایی می‌توانید سری به وبلاگ قاصدک 24 بزنید. سایت قاصدک 24، متعلق به شرکت فرش تا عرش قاصدک کارمانیا است و با پشتیبانی شبانه‌روزی با شماره تماس 02175269 همراه شما خواهد بود.