هواپیماها در گذر زمان؛ امکاناتی که دیگر نیستند!

امتیاز دهید:
1 کاربر امتیاز داده اند | امتیاز: 5 از 5 هواپیماها در گذر زمان؛ امکاناتی که دیگر نیستند!

بدون تردید سفر کردن با هواپیما امروز تفاوت زیادی با گذشته پیدا کرده است. البته مقصود ما از تفاوت، محدودیت های امنیتی سنگین و دقیقی نیست که هر بار پس از هر حادثه تروریستی به اقدامات امنیتی فرودگاه ها اضافه می شود. در گذشته امکانات رفاهی چندی در هواپیماها وجود داشت، اما این امکانات به تدریج و درست پس از آنکه جیمی کارتر، رئیس جمهور آمریکا قانون مقررات زدایی از شرکت های هوایی را در سال 1978 امضا کرد، از میان برداشته شدند.

بعد از تصویب قانون فوق هزینه بهره وری به ناگاه تبدیل به یک نگرانی خاص برای شرکت های هوایی شد. در این مطلب قاصدک 24 به سراغ روزهای دور و دراز هواپیماها رفته است. شما می توانید با امکاناتی آشنا شوید که زمانی در هواپیماها و پروازهای تجاری معمول بود، اما امروزه دیگر در هیچ هواپیمایی به چشم نمی خورند.

اطاقک های مخصوص خواب


در اواخر دهه 40 میلادی نوع خاصی از هواپیماهای بوئینگ که با نام هواپیماهای بوئینگ استراترو کروزر (Stratocruiser) شناخته می شدند، توسط شرکت تولید کننده خود به عنوان یک "فرش جادویی" به مسافران معرفی شدند. علاوه بر لانژهای زیبایی که مخصوص خانم ها بوده و نیز صندلی های راحت تاشو، همه صندلی ها در کابین اصلی و نه فقط کابین های فرست کلاس قابل تنظیم و تبدیل شدن به یک اطاقک مخصوص خواب برای تمام مسافزان بودند. به نظر می رسد با توجه به افزایش تعداد مسافران پروازهای هوایی در گذر زمان، حذف این اطاقک ها از هواپیماها منطقی باشد.

هواپیماها در گذر زمان؛ امکاناتی که دیگر نیستند!

میز پینگ پنگ


در اوائل دهه 80 میلادی شرکت هوایی کنتیننتال برخی از هواپیماهای خود با نام DC-10 را به بخشی مجهز کرد که خود آنها را کافه می نامید. این کافه ها علاوه بر یک بار و میزهایی که با صندلی های چرخشی احاطه شده بودند، یک میز پینگ پنگ دو نفره هم داشتند که به احتمال زیاد پیشرفته ترین بازی زمان خود بوده است. میزهای پینگ پنگ امروزه در هیچ هواپیمایی دیده نمی شوند، در عوض بازی های ویدئویی و آنلاین و انواع دیگر سرگرمی ها جای آنها را گرفته اند. در این ایرلاین ها هم بهتر می توانید سرگرم شوید.

هواپیماها در گذر زمان؛ امکاناتی که دیگر نیستند!

شامپاین در مسیر


شرکت هوایی ساوترن ایرویز (Southern Airways) در سال های دهه 70 میلادی به خود لقب مسیر آریستوکرات ها یا نجیب زادگان را داده بود. دلیل آن هم سیاست شرکت در ارائه امکانات فرست کلاس به تمام مسافران بود. این شرکت به احتمال زیاد برای کاستن از سختی هایی که مسیرهای چند توقفه به مسافران تحمیل می کردند، نیاز به ارائه بالش های راحت و نوشیدنی های خنکی مانند شامپاین به آنها داشت. هر چند که ساوترن در نهایت پروازهای بدون توقف خود را نیز آغاز کرد، سرویس هوایی اولیه این شرکت در تمام پروازهای آن به تمام ایالت های جنوب شرقی برقرار ماند.

شاید جالب باشد بدانید که حتی پروازهای معمولی این شرکت هم برای مسافران کلافه کننده بودند. برای مثال یک پرواز عادی این شرکت از مبدأ آلبانی در ایالت جورجیا پرواز و در والدوستای آلاباما و کلمبوس توقف می کرد و سرانجام در مقصد نهایی خود در آتلانتا به زمین می نشست.

سرویس پذیرایی در کنار میز توسط آشپز مخصوص


هواپیماهای شرکت هوایی پان آم موسوم به کلیپر 707 (Clippers) غذاهایی به کیفیت رستوران های بیرون را در اختیار مسافران خود قرار می دادند. این غذاها به صورت مستقیم توسط یک آشپز در کنار میز مسافران و در پروازها بر فراز اقیانوس اطلس سرو می شدند. سرویس پذیرایی پان آم حتی این امکان را برای مسافران فراهم آورده بود که از آشپز بخواهند گوشت خوشمزه مورد علاقه شان را برای آنها تکه تکه کند!

پیانو بنوازید


آمریکن ایرلاینز از سال 1970 تا 1974 یک لانژ ویژه مجهز به پیانو را در قسمت عقب بوئینگ های 747 خود برای مسافران طراحی کرده بود. این آلت موسیقی یک پیانو وورلیتزر برقی (Wurlitzer) بود که مدام هم نیاز به تعمیر پیدا می کرد؛ چرا که مشتاقان موسیقی در هنگام نواختن خورده های غذا یا حتی نوشیدنی را روی دگمه های آن می ریختند! فقط تصور کنید که چه چیزی آرامش بخش تر از زمزمه آهنگ های محبوب آن زمان توسط مسافران آن هم در پروازهای طولانی مدت بوده است؟

هواپیماها در گذر زمان؛ امکاناتی که دیگر نیستند!

سرویس گل


شاید عجیب باشد بدانید که هواپیماهای کلیپر 707 شرکت هوایی پان آم به پروازهای بدون تکان های هوایی شهرت داشتند. به همین دلیل بود که هواپیماهای این شرکت امکان این را داشتند تا گل های تازه را روی میز مسافران گذاشته و نگرانی بابت ریختن محتوای گلدان ها به روی مسافران در هنگام تکان های هواپیما را نداشته باشند. اما این پایان ماجرا نبود. شرکت هوایی پان آم همچنین در طول پذیرایی شام در پروازهای فرست کلاس خود تا اواخر دهه 70 میلادی، گل هایی را در گلدان روی میز مسافران خود قرار می داد.

نمایش مد در پرواز


بدون شک هیچ چیز بدتر از این نیست که یک کودک بازیگوش با پا به پشت صندلی شما آن هم در یک پرواز بدون توقف 6 ساعته ضربه بزند. شاید برای بسیاری حتی نگاه کردن به مهمانداران در آن لباس های بی روح یکسان در طول یک پرواز به همان اندازه خسته کننده باشد. به نظر می رسد این موضوع در سال 1965 برای شرکتی هوایی به نام برانیف اینترنشنال (Braniff International) به اندازه ای مهم بوده که دست به اقدامی عجیب زده باشد.

این شرکت برای اینکه پوششی شاد و رنگارنگ را به لباس مهمانداران خود اضافه کند، از یک طراح مد به نام امیلیو پوچی (Emilio Pucci) کمک گرفت. هدف این شرکت هوایی طراحی یک یونیفرم چند منظوره رنگارنگ با قابلیت تعویض سریع برای مهمانداران خود بود. فقط تصور کنید! مهمانداران با یک یونیفرم به استقبال مسافران در هواپیما می رفتند، برای وعده ناهار لباس دیگری به تن می کردند و سپس در ساعات پایانی پرواز نیز لباس راحت تری به تن می کردند. چیزی شبیه یک مهمانی!
البته نباید فراموش کرد که مهمانداران امروز نیز با چالش هایی از نوع پوشش مواجه هستند، با این تفاوت که چالش های امروز ارتباط چندانی با صنعت مد ندارد!

نمایش هنری از آمریکای جنوبی


برانیف تنها به راه انداختن نمایش مد در پروازهای خود بسنده نکرد. این شرکت همچنین یک معمار مکزیکی به نام الکساندر جرارد را به استخدام خود درآورد تا کمی ناوگان هوایی خود را رنگ و لعاب ببخشد. در همین راستا جرارد از یک طراحی تک رنگ استفاده کرد که در آن هر کدام از هواپیماها به یک رنگ، رنگ آمیزی شده بودند. رنگ های این هواپیماها نیز از یک پالت رنگی با رنگ های مختلف از یاسی تیره تا زرد لیمویی انتخاب می شدند.

هواپیماها در گذر زمان؛ امکاناتی که دیگر نیستند!
وقتی که شرکت مسیرهای پروازی خود را به آمریکای لاتین گسترش داد، آثار هنری معتبری از برزیل، مکزیک و پرو نیز عنوان حسن ختام به دکوراسیون داخل هواپیما اضافه شد.

پنجره ای در انتهای تمام ردیف های صندلی ها


همانطور که می دانید اندازه، شکل و محل قرار گرفتن صندلی ها در یک هواپیما به گونه ای با دقت طراحی شده اند که تعادل و هماهنگی ساختاری هواپیما حفظ شود. پنجره های خیلی بزرگ نیازمند سطوح بیشتر و بالاتری از تنظیم فشار هوا در درون کابین خواهند بود. از سوی دیگر گوشه های مدور هواپیما احتمال کمتری برای ایجاد کوفتگی در مسافران دارند. فضای بین پنجره ها نیز به گونه ای تعبیه شده اند که بدنه هواپیما همچنان ثبات خود را حفظ کند.

هواپیماها در گذر زمان؛ امکاناتی که دیگر نیستند!
شاید بد نباشد بدانید که پنجره های هوایپما وقتی روی آن نصب می شوند که هواپیما یک پوسته خالی بیش نیست. در حقیقت پنجره ها به طور معمول برای پیکربندی خاص یک صندلی طراحی می شوند. پیکربندی خاص نیز به معنای فاصله از هر صندلی تا یک نقطه معین روی صندلی جلو یا عقب است. در گذشته فاصله استاندارد صندلی ها در اکونومی کلاس 34 اینچ بود. این در حالی است که متوسط فاصله امروز کمتر از 31 اینچ است.

وقتی شرکتی هوایی یک هواپیما را خریداری می کند، این امکان را دارد که پیکربندی صندلی ها را مطابق میل خود طراحی کند. از آنجایی که صندلی ها به نوعی برای یک ایرلاین تولید درآمد می کنند، از همین رو شرکت ها در طول سال ها ردیف های بیشتری از صندلی ها را به هواپیماها اضافه کرده اند. این امر به معنای آن است که گاهی اوقات حتی مسافرانی که صندلی کنار پنجره را رزرو کرده اند، ممکن است فقط یک تکه شیشه را روی شانه خود احساس کنید و نه یک پنجره واقعی را!

رزرو صندلی به شماره 22I


زمانی ردیفی از صندلی با این مشخصات وجود داشته است: I. در پرواز بعدی خود که در حال بالا پایین رفتن از هواپیما برای پیدا کردن صندلی خود در یک هواپیمای پهن پیکر هستید، خوب به اعداد نگاه کنید. به طور معمول ترتیب صندلی ها باید به این شکل باشد: HJK. تا حالا با خود فکر کرده اید که چرا جای I در این میان خالی است؟! به نظر می رسد در این میان باید تقصیر را به گردن کامپیوترها انداخت. داستان از این قرار است که وقتی شرکت های هوایی شروع به نصب تجهیزات کامپیوتری برای انجام رزروها و سایر کارها کردند، به خاطر شباهت بسیار زیاد یکی از حروف الفبا با یکی از اعداد ریاضی مشکلات زیادی به وجود می آمد.

در این میان شرکت تجهیزات دیجیتالی نخستین شرکتی بود که اقدام به حذف حروف گیج کننده کرد (برای نمونه می توان به اعدادی اشاره کرد که در اتوموبیل ها حذف شده بودند که نه تنها شامل I بلکه O،Q و S هم می شد). در نتیجه چنین سیستم الفبایی-عددی امروز با نام الفبای DEG شناخته می شود.

امکانات و ویژگی هایی که در بالا به آنها اشاره کردیم، امروز دیگر در هیچ هواپیمایی دیده نمی شوند. اما نمی توان انکار کرد که بسیاری از نوآوری هایی که صنعت هوایی را تکان خواهند داد، به نوعی ادامه این امکانات هستند؛ امکاناتی مانند تکنولوژی واقعیت مجازی، تخت های دونفره و اتاق غذاخوری و حتی هواپیماهای بدون پنجره.

منبع: mentalfloss.com